Preek 24 februari 2018

Gemeente van Jezus Christus.

 

Hij komt altijd anders.

God is vaak zo verrassend klein! Je ziet Hem zo maar over het hoofd.

“Zijn almacht”, zegt een theoloog, “Zijn almacht is Zijn onmacht!”.

Zijn heerlijkheid is niet iets om vast te leggen. Ver van alle ellende, zonde, pijn.

“Hoe verleidelijk ook, Petrus, maar je kunt er geen tenten voor bouwen,

laat staan huizen en kastelen”.

Zijn heerlijkheid is Zijn weerloosheid.

Zijn grootheid is onder ons gekomen als een Kind!

Zijn koninklijke weg is de kruisweg.

“Is leven van genade buiten de eeuwigheid”.

“Is komen uit het water en gaan in de woestijn”.

Het is: “de dood aanvaarden, de vrede en de strijd”

Leugen die weerlegd wordt. Trots die gebroken wordt.

Zonde die om vergeving vraagt.

 

Op de tweede zondag van de Veertig Dagen houdt de kerk stil bij die berg.

Welke berg? Waar? Hoe zo berg?

Ook vandaag geen toeristische aardrijkskunde.

Een berg, zeg maar, een berg als de Horeb, de Berg van Elia.

“De Berg van de Verheerlijking,” zeggen wij.

Daar zien wij: Jezus, stralend als de zon.

 

Door de Veertig Dagen gaan we met Jezus mee naar Jerusalem

Om daar te volbrengen “’t recht van God”!

En steeds meer wordt Hem en Zijn leerlingen duidelijk:

Zijn levensweg is een kruisweg.

“Waarom moest ik uw stem verstaan”, vraagt een dichter.

Het zou de vraag van Jezus kunnen zijn:

“Ik zie voor Mij kruis na kruis, Mijn weg langs

en geen enkel huis waar Ik nog rust kan vinden.

Kom Ik zo echt bij U terecht? Ben Ik wel Uw beminde?”

 

Met die vragen en enkele laatste vrienden zoekt Jezus de eenzaamheid.

Zou God willen komen in de stilte?

Jezus zoekt het gesprek. Over die “Uitgang te Jerusalem”.

Over die “beker met gal gevuld tot aan de rand”.

Die lijdensbeker die Hij liever aan Zich voorbij laat gaan.

 

En God geeft antwoord.

God geeft antwoord zoals Hij mensen meestal antwoord geeft.

God brengt al ons vragen – ook dit vragen van Jezus.                                  -1-

God brengt je altijd weer terug bij de Schrift. Bij Mozes en de Profeten.

Ook als Zijn Geest je hart vervuld, en liefde en vreugde je overstromen:

je spreekt in tongen van verbazing.

Ook dan kom je weer terug bij de Schriften.

“Onderzoek die Schriften” houdt Paulus later zijn gemeente voor.

“Lees je Bijbel. Die zal van Mij getuigen”. Daarin spreekt God ook vandaag.

 

De Bijbel dat is vooral: De Tora en de Profeten.

Zo laten zij zich aan ons zien: Mozes en Elia.

Mozes, de mens van de Tora. Van de levensweg.

De weg van het gebod. De weg van bevrijding.

Elia: de mens van de Profetie.

Van het tastend en zoekend, hopend en biddend, uitleg geven aan de Tora.

In elke generatie opnieuw die weg van bevrijding zoeken en vinden.

 

Is deze kruisweg: delen in het lijden. De schuld op Zich nemen.

Lam worden dat de zonden der wereld wegdraagt. Ons leven voor Zijn rekening.

Is dat wel echt de weg die Jezus gaan moet?

Daarover spreken zij: die drie daar op de berg.

 

Vanmorgen horen we vooral hoe het Elia is die Hem bemoedigd.

Elia heeft aan den lijve ondervonden: Hij komt altijd anders.

God! Zo verrassend klein. Zijn heerlijkheid zo kwetsbaar.

 

Daar bij Horeb: volstrekte eenzaamheid.

Elia, zo gaat het verhaal in de Geschiedenis van de Koningen,

Elia zoekt de dood. Nee. Zijn leven is niet voltooid. Zijn leven is mislukt.

Heel Israël is in de ban van de Baäl.

Baäl is vruchtbaarheid tot elke prijs. Geld verdienen en over lijken gaan.

Seksualiteit als lust en begeerte om jou te bezitten:

jij lekker ding…. zonder liefde en trouw.

Die god Baäl is een macht van alle tijden. Me too! Toch?

 

Elia kan niet meer. Hij heeft alle moed verloren. Het wordt nooit anders.

Altijd hebben de grootste schreeuwers het laatste woord.

Altijd wint de sterkste.

Grote woorden van machtige mensen.

Maar als je ze stil overdenkt… ze wat kleiner maakt…

Wanneer ben ik vrij van hebzucht, drift, begeerte naar dit en dat van jou?

“Het onrecht heerst op aarde. De leugen triomfeert”.

Nee, niet altijd. Goddank niet altijd. Maar wel heel vaak.

Vaak ook wel in mijn leven.

Heb ik de leugen lief en wordt ik onbetrouwbaar.                                        -2-

 

Elia kan niet meer. Elia wil niet meer.

Dan is er die storm. Oergeweld in de rotsen.

Zoals het raast en stormt in het hart van de profeet

zo stormt en raast het in de bergen rondom.

Elia staat op. Elia ziet tot zijn vreugde: daar komt God!

Eindelijk met wonder en geweld.

Om Jezus moed in te spreken zal Elia Hem zeggen: “Kruisweg? Wat kruisweg.

Kom op! Als ze komen om Jou gevangen te nemen

zal God legioenen van engelen zenden om Je op handen te dragen.

 

Dan is er de aardbeving.

Alle grond onder de voeten van de Profeet wankelt.

Zo zal de grond wankelen onder de voeten van allen die zich tegen ons

– tegen God keren.

Elia zal tot Jezus zeggen: Kruisweg? Wees gerust.

God zal de aarde doen beven en al Jouw vijanden zullen vergaan.

 

Nog geen geweld genoeg?

Dan is er het vuur. Angstaanjagend flitst de bliksem door de diepste duisternis.

Elia leeft helemaal op. Bang? Zeker!

Wie  niet  als de hemel een verterend vuur is?!

Maar sta op Elia. Met dit vuur zal God “oorlog, haat en nijd” weg doen.

Voor goed wegdoen.

Elia zal tegen Jezus zeggen: Kruisweg? Onzin.

Jouw trouwste vrienden zullen om vuur van de hemel bidden.

Dan zal Jij koning zijn in Jerusalem.

“O sabbat Gods! En zie dan zal het vrede zijn!”

Jouw Rijk zal komen met macht en geweld.

“Wie zal Jouw heilig recht op aarde ooit weerstaan?”

 

Maar waar is nu die mooie zin waarmee ik de preek begon?

“Hij komt altijd anders”? Almacht die onmacht is?

Grootheid zo weerloos als een Kind? Voor kleine mensen altijd bereikbaar?

Verkeerd begin? Verkeerde preek?

Komt God niet altijd zo: storm, vuur, de aarde beeft?

Geen dak boven je hoofd. Geen grond onder de voeten.

Zo willen we het toch ook?

Israël kan wel wat minder ruig van zich af slaan. Netanyahu is geen heilige.

Maar Hamas mag toch niet winnen?! Assad moet toch weg.

Je kunt IS niet zijn gang laten gaan?! Daar stuur je ook onze F16s op af?!

En nu de Winterspelen voorbij zijn moet je Noord – Korea

toch echt wel weer in toom houden?!                                                          -3-

 

De mensen lopen langs Golgotha waar Jezus aan het kruis hangt.

“Ze spotten”, zegt de Evangelist.

Ze spotten misschien wel maar ze hebben wel een punt.

“Anderen heeft Hij verlost, Zichzelf kan Hij  niet redden”.

“Kom dan Jezus.

Kom dit jaar met Goede Vrijdag eindelijk eens van dat kruis af.

Laat – ja, laat Petrus tenten bouwen.

Laten we op de Berg blijven,

ver van alle ellende van de mensen en hun dagelijkse pijn”.

 

Hij komt altijd anders.

Want…. Nee. In die storm Elia. In dat oergeweld is God niet.

In die aardebeving Elia.  Daar is God niet.

In dat vuur Elia. Ook in jouw heilig vuur is God niet.

 

God is er pas als de stilte komt.

Eindelijk wordt alles in jouw wereld, in jouw hart stil!

In de zacht ruisende avondwind waarin Eva en haar man Adam, toen….

ooit… toen alles nog zo goed was. In die stilte stoten we elkaar verrast aan:

Hoor! Daar is Hij weer.

 

Dàt is wat Elia tegen Jezus zegt op de Berg van de Verheerlijking.

Als Jezus vraagt: Die Kruisweg? “Kom ik zo echt bij U terecht?

Ben Ik wel Gods beminde?”

Dan zegt Elia: “Ja. Ga die weg in vol vertrouwen”.

“God komt zo anders. Zijn macht is Jouw onmacht.

Zijn grootheid ben Jij: Kind in ons midden.

Zijn heerlijkheid is Jouw weerloosheid. Lam van God.

De Stem van de EEUWIGE klinkt op in de Schriften:

“Ja, Jij. Mijn Geliefde Zoon”.

“Ga maar gerust want God zal met Je meegaan!”.

 

De Gemeente van Christus, soms zo verlangend naar macht, vuur, storm.

Oog in oog met de Gekruisigde bidt de gemeente in alle zonde en ellende.

In die gemeente bidt ook mijn stem:

“Spreek Gij dan in mijn hart en zeg dat het zo goed is.

Dat die weg ook door Uw Zoon gegaan is

en dat Uw land, naar alle kant, niet ver van mij vandaan is”.

God komt in de stilte. Altijd anders.

 

AMEN.

-4-