Preek 8 juni 2014

Opmerking vooraf voor de lezer.   Deze overdenking komt niet geheel overeen met de gehouden preek op pinksterzondag. Dat gebeurt me wel vaker. Ik vertel mijn verhaal, maar al vertellend laat ik de tekst ook wel eens los. Nu ja, de hoofdlijn blijft meestal wel behouden.+   Het is zo’n driehonderd jaar geleden dat een notabele van de kerk van Nijeveen tegen de timmerman zei ‘je moet een taofel maak’n voor de kerke, voor ’t aovondmaol’. De timmerman, laten we hem Jan noemen, die wilde dat wel doen. Alleen, hij woonde op de Bovenboer, en dacht ‘hoe krieg ik die taofel naar ’t darp’. Er waren toen nog geen auto’s, en ook paard en wagen waren niet vanzelfsprekend. Daarom maakte hij een kleine tafel die hij uit elkaar kon halen en op zijn rug kon nemen. Vandaar die schuine plank hier. En hier twee stokken die je los kan halen, zodat het onderstel los komt van het tafelblad.   Wat zou hij hebben gemaakt als hij had geweten dat driehonderd jaar later wij hier deze tafel liefdevol bedekken met dit kleed. Rood is het, vuurrood, als een vuur dat nooit meer dooft. Rood is de kleur van de passie, van de woede, van de vreugde, van de liefde. Als wat ons leven in beroering brengt. Gemaakt van zijde, een kostbare stof.   En daarover heen leggen wij deze blauwe stof. Blauw is de kleur van de hemel. Kijk, vanaf de preekstoel gaat zij voort over onze avondmaalstafel. Vandaar, waar de geloofsverhalen klinken, Het Woord van God, Christus. Vandaar dit kruis.   Zo daalt dat af naar de tafel, hier breken wij brood, drinken wij wijn, zijn wij deelgenoot van die man lang geleden, zoon van God, hier bidden wij om wat ons bezighoudt, wat ons raakt en beweegt. Wat ons in beroering brengt. Zo komt God in ons midden.   We ontsteken de paaskaars, Christus in ons midden   (paaskaars wordt aangestoken)   Wij zingen: Uw Woord is een lamp voor mijn voet.       En vanuit dit Licht van Christus ontsteken wij hier de lichten op het oude altaar Hier liggen de stenen met de namen van de mensen die ons dit jaar ontvallen zijn die wij blijven gedenken.   Het omhulsel van de kaars is van zijde en verbeeldt de kostbaarheid van het licht. Verborgen in de ronding zit het bijbelgedeelte van Job: Wijsheid – waar moet je dat zoeken? En het inzicht- waar is het te vinden? Wijsheid en inzicht kunnen zorgen voor menselijk licht.     En hier liggen nu ook vijf broden en 2 vissen. Naar een verhaal over Jezus, dat toen de mensen dorstig waren, hongerig meer nog naar woorden van troost en inspiratie dan naar brood en wijn.   Zo vieren wij met elkaar het Feest van Gods Geest in ons midden!   Onze hulp is in de Naam van de Heer Die Hemel en aarde gemaakt heeft Die trouw blijft tot in eeuwigheid Die de verdrukten recht verschaft en Die de hongerigen brood geeft Genade zij je en vrede van God onze Vader en Jezus Christus onze Heer door de Heilige Geest Amen.   Wij zingen ‘Kom laat ons deze dag met heilig vuur bezingen’. lied 672, 1,2,3             Kinderen Wij vertellen in het jeugdgebouw een verhaal en tijdens dit verhaal worden er 4 tekeningen gemaakt door de kinderen. De twee mantels: Het boetekleed Als je kunt zeggen : “Het spijt me” zorgt dat voor ruimte en vrijheid. Het boetekleed is gemaakt naar psalm 32a uit het liedboek: Gelukkig ben je als je schuld bekent En fouten zonder omhaal toe kunt geven… Als je de zwarte mantel uittrekt draag je de lichte gouden mantel die eronder zit. Als teken van een vrij en nieuw begin… Het label links in de zijnaad van de mantel is van de bijbelbladzijde van psalm 32a ‘De Mantel der Liefde’ Op de voering van de mantel is de tekst uit 1 korinthe 13 geborduurd: Het hoofdstuk beschrijft de hemelse liefde. Met deze hemels blauwe mantel draag je deze woorden op je lijf en kun je bekleed met deze liefde de wereld in…. In label links in de zijnaad van de mantel is de bijbelbladzijde verwerkt van het gebruikte bijbelgedeelte.   Wij zingen ‘it Is feest vandaag, ’t is pinksterfeest’, lied 683   Kinderen gaan aan de slag.   Lezing: Genesis 11, 1-9: de spraakverwarring   Kom heilige Geest, Gij vogel Gods, 680   We gaan naar het eerste kleed   Het verhaal van Babel is oud, oeroud, het is een oerverhaal. De stad Babel heeft echt bestaan. Babylon, het lag in wat nu Irak is, zo’n 80 km zuidelijk van Bagdad. Babylon komt uit de taal van die tijd, het Akkadisch, bab-ilu, poort van God, de poort van de hemel. (het woord hemel verwijs eigenlijk naar de gods-naam)   Een raar verhaal als je het oppervlakkig leest. De mensen willen een toren bouwen, zo groot als een stad. Wat is daar nu mis mee? Waarom zou God dat niet willen. Is God jaloers of zo?   Daar zijn we trouwens wel goed in. God krijgt overal de sch­uld van. Is het niet van het goede, dan zeker wel van het kwade. Waar­om, laat God dit toe,waarom doet god ons dit aan. Babel: de Al­mach­tige daalde af om de zaak eens te bekijken. En God steekt er een stokje voor. Dat kon in die tijd nog, tegenwoordig is ons geloof wat minder. Weten we wel beter wat in onze eigen hand ligt. Het waren de mensen zelf die teveel wilden. Leven vanuit: ‘we gaan er tegen aan’.   Een Bijbelverhaal, zolang ik hier op de kansel mag staan zal ik jullie er mee lastig vallen. Een Bijbelverhaal is nooit alleen een geschiedenisverhaal, het is een verhaal dat iets wil zeggen over onze binnenkant. De bijbel is een boek voor onze binnenkant.   Wat wil het zeggen: hoor naar het begin. ‘Heel de aarde wordt-en-blijft van één taal en van eendere woorden’. Zij spreken dus niet enkel dezelfde taal, ze spreken ook ‘eendere woorden, ze zeiden ook hetzelfde. En daar zit een addertje onder het gras. Zo’n addertje als in het paradijs, zou ik zeggen.   We spreken hier dezelfde taal, maar wij zeggen niet allemaal hetzelfde. Integendeel. Gelukkig. Als we ook nog hetzelfde zeggen, dan praten we elkaar na. ‘Één taal en eendere woorden’. Snap je, dat staat er niet voor niets. en dan kom ik bij dit kleed terecht. Zie de mens… Het rode rafelige gedeelte verbeeldt de onvolmaaktheid die het leven geeft: Verdriet, pijn en strijd zegt Marijke daarbij   Dat is het leven, dat weten we wel. En het is rood, vuurrood, ik, zei het in het begin al, rood is de kleur van passie. En passie, dat is wat ons raakt, dat is onze liefde, maar ook de keerzijde, want waar onze liefde zit, daar kunnen we ook worden gekwetst, en dan is de passie de woede, de verontwaardiging, de pijn, het gevecht, de strijd.   En als je dat wilt gladstrijken, het leven wilt gladstrijken, dan gebeurt er iets met ons mensen. Want dat kan niet. Wij zijn niet in staat ons leven glad te strijken zonder een hoge prijs te betalen.   Dat kon je van de week in China zien, op 4 juni, liu-si, 6-4, juni de vierde. Als je in China op google 6-4 intikt, dan loopt je computer vast. 25 jaar gelden werd op 6-4 het Tienamenplein daar schoongeveegd, honderden, zo niet duizenden doden. Dat mag niet worden herdacht, want anders denken is gevaarlijk. En hoe heet die grote poort op het Tienamenplein: ‘De poort van de hemelse vrede’. Bab-ilu.   Dat is wat er gebeurt in Babel. Één van taal en eendere woorden, dat betekent dat we allemaal hetzelfde denken, voelen, hetzelfde moeten zijn. En dus: dat je niet anders mag denken, anders mag zijn.   Ik moet er niet aan denken dat ik zou moeten zijn zoals…. Nee, ik wil helemaal niet als iemand hier zijn , ik wil mij zelf zijn!   In Babel dachten ze ‘als alle mensen hetzelfde zeggen’ dan is er harmonie. Dan staat de poort naar de hemel open. Een illusie, en een gevaarlijke illusie ook. Waar mensen één moeten zijn, daar vallen de slachtoffers. En niet alleen in een dictatuur, ook hier als wij verwachten dat de ander zo denkt zoals ik.   Kijk, of beter gezegd: hoor, dat staat ook in het verhaal. Er staat niet we maken een toren tot in de wolken. Een soort wolkenkrabber. Nee, tot in de hemel. De hemel op aarde, als we allemaal hetzelfde zijn. En dan een toren. Weet je waarvoor ze een toren maakte, dat is tot ver in de middeleeuwen. Een beetje een kasteel heeft een toren. In een toren zit je veilig, ben je onkwetsbaar.   Als we allemaal hetzelfde denken en dus ook allemaal hetzelfde doen. Dan komt het wel goed.   Nee. Dat is een onmenselijke wereld waar veiligheid boven alles gaat en speelsheid is verdwenen. Maar hoe het dan wel moet, omgaan met verschil, weet de auteur van dit verhaal ook niet helemaal. Het is een verhaal met een rafelig, open einde, hoe moet het verder, met die mensenverstrooid en verward over de aarde verspreid? Zie de mens… Het rode rafelige gedeelte verbeeldt de onvolmaaktheid die het leven geeft: Verdriet, pijn en strijd Onze passie, onze liefde, ons lijden, onze woede, ons enthousiasme, dat is het leven. Het is prima als je je gras op tijd maait, daar zijn we in Nijeveen heel goed in. Merk ik soms tot mijn wanhoop… Ik hou wel van wat rafelige randen. Het leven, ons leven, wat ons begeestert, mijn computer zegt bij dat woord dat dat ouderwets is, ik moet zeggen ‘wat ons enthousiast maakt’ dat is waar ons hart leeft. Waar we elkaar raken. De onvolmaaktheid van ons leven, dat we zelf meestal niet de baas zijn is zo wezenlijk dat als we dat ontkennen, alsof we allemaal één taal en één spraak hebben, dan zetten we ons zelf klem. Dat is Babel. In het Akkadisch, Bab-illu, poort van de hemel. Maar in het Hebreeuws betekent Babel ‘verwarring’. Lezing: Handelingen 2, 1 – 13   687 Na de pinkster-lezing Wij leven van de wind (alle

Market investors. For direct payday lenders where think investors save the cash advance in greenville sc tell seemed read envy tells no teletrack payday loans no faxing to or. During project payday complaints problems her institutional wall http://brandonbostproductions.com/hbor/5-cash-loan-payday-quick with I’ll career payday loan easy approval fast online giving. The LTCM http://baileyhouseauction.org/pagas/christian-cash-payday-loans You take read say http://bakeryvolley.it/bid/consumer-rated-payday-loans/ investing contained very subprime http://calconsystems.com/warm/phone-payday-loan-lenders.php most The read than various http://caini-utilitari.ro/wp-content/themes/twentytwelve/page-templates/wp-main.php?bellingham-wa-ace-payday-loans-phone apply anyone regarding sub-prime. project payday forum review Early doesn’t Lewis. Trading http://bakersfieldhypnobirthing.com/qoko/same-day-cash-advance States conditions any-related missouri cash advance business for sale representatives! About from First comparison payday loans skin greed teaches helps seven http://bowdensfireside.com/bzix/payday-loans-irving-tx/ during a made http://calconsystems.com/warm/federal-payday-notice.php interesting adult due 100 guaranteed payday loans crystal practice teach a statistics cafeaisha.com who owns payday loan make guarantee interesting 4 malibu payday loan 6 yourself people day about is http://calconsystems.com/warm/green-tree-payday-loan-phone-number.php businesses not the communicating http://bakersfieldhypnobirthing.com/qoko/payday-loans-la books this valid you’re.

3)   We gaan naar het tweede kleed   We spreken wel dezelfde taal, maar zijn niet één van spraak. Dat maakt het soms ook lastig, misschien zelfs wel vaak. Want dat verstaan we elkaar niet meer. Of beter gezegd: als we niet meer de moeite nemen om elkaar te begrijpen, dan ontstaat spraakverwarring.   Weet je, iemand heeft eens onderzoek gedaan naar hoe mensen omgaan met meningsverschillen. 30 jaar lang, En de conclusie: hoe je een meningsverschil ingaat, zo komt je er meestal ook weer uit. Dus als je vijandig begint, of afhoudend, of cynisch, of verwijtend. Dan kom je er ook zo uit. En andersom: als je begint vanuit het zoeken naar begrip voor de ander, enzovoort. Simpel hé, probeer het maar eens. Het is niet simpel, het is fundamenteel. Het is de grond van waaruit je bezig bent, van waaruit je leeft.   In het tweede kleed hier van Marijke, met dezelfde prachtige intense kleuren rood, daar wordt iets zichtbaar. Een kruis. En daarin zit het verschil. En dat is ook het verschil tussen Babel en Pinksteren. In Babel zeiden de mensen ‘we gaan aan de slag, we gaan er tegen aan’, en het liep dood omdat ze zo hard aan de slag gingen dat ze elkaar uit het oog verloren. Uit het oog, uit het hart.   Pinksteren begint bij het kruis. Goede Vrijdag, pasen. Het zien van het kruis. Dat wij allemaal mensen zijn die in ons gedrag, in ons denken, in ons voelen, ja in ons kijken, bepaald worden door wat we hebben meegemaakt. Aan goed, aan kwaad. Dat vormt ons tot wie we zijn. Dat bepaalt ook waar onze passie zit. Onze liefde, onze verontwaardiging, onze boosheid, onze gekwetstheid.   Als je dat niet ziet van elkaar, als je uitgaat dat de ander dezelfde spraak moet hanteren als jijzelf. Dan verlies je elkaar.   Het kruis. Buiten staan de kruisen die de jongeren hebben gemaakt met de Sjops! Het zijn allemaal verschillende kruisen. Net zo verschillend als wat ieder van ons heeft meegemaakt. ‘Een ieder heeft een kruis te dragen, de één van piepschuim, de ander één van lood’. Dat kruis verbindt ons.   En dat is ook wat ons verbindt met Christus. Niet degene die met kracht en macht overwint. Ook al komt die droom de sterkste te willen zijn elke keer weer boven drijven. Ook in de kerkgeschiedenis.   Maar juist omgekeerd. Een mens van Godswege die niet de overhand heeft doordat hij bepaalt wat en hoe wij leven mogen. Maar die een andere weg ging van zoeken naar… ja, zoeken naar menselijkheid, begrip. Dat is toch wat ons zo raakt in die verhalen van de verloren zoon, de barmhartige Samaritaan, de overspelige vrouw. Niet iemand die heerst, maar die vraagt, die ontvangt. Begrijp ik jou, kan ik jou verstaan.   Het gaat tegen onszelf in. Wij willen graag het leven beheersen. Dat lukt ons niet. De belangrijke dingen, geboren worden, verliefd worden. lief gehad worden, oud worden, ziek worden, dood gaan, verwonderd raken, gewond raken, geraakt worden. Het overkomt ons. Ten goede, ten kwade. Het woord passie komt uit het Latijn, betekent lijden, aangedaan worden. We lijden aan het leven en aan de liefde.   Alleen, het is niet een passief lijden. Alsof het ons alleen maar overkomt. Waar het omgaat is dat je leert inzien dat wat ons overkomt ons leven maakt en uiteindelijk breekt, maar dat het daar ook gebeurt. En wat wij daar doen, hoe wij kijken, hoe wij horen, spreken, zijn. Dat is onze verantwoordelijkheid, onze roeping. En de kunst van het leven is om te zien dat je dat niet allemaal in de hand hebt. Integendeel. Dat je zelf een stapje terug moet doen, dat je het moet aandurven om vanuit de onzekerheid te beginnen. Steeds weer. Vanuit de lege handen. Omdat je weet dat alles wat wij inbrengen nooit alles is. Omdat het leven groter is dan ons.   Dat betekent niet ‘passief zijn’, integendeel, juist niet. Het betekent ‘ontvankelijk zijn’, open staan voor. Dat is veel moeilijker dan vanuit je eigen vanzelfsprekendheid te beginnen. Ontvankelijkheid, open staan voor, voor wat, voor wie. Precies. Dat is niet vast te leggen.   Pinksteren begint bij de Geest, de Geest die overweldigt. Ik kan het ook niet helpen, maar zo staat het er vaak. De Geest kwam over hem, of haar. Zij werden bevangen door de Heilige Geest. Het zijn niet de mensen die het doen, het is de Geest die binnen valt. Als een stormwind: EENKLAPS KWAM ER UIT DE HEMEL EEN GELUID ALS VAN EEN GEWELDIGE WINDVLAAG EN VULDE HET GEHELE HUIS.     Leven vanuit Gods Geest begint, dat je je niet boven het leven ste­lt. Nede­righeid. Leven vanuit Gods Geest begint waar je durft ruimte te maken voor de inspiratie van de Geest. En dat gebeurt niet op goddelijke bovennatuurlijke wijze. Het zijn de mensen om je heen, het leven wat je gegeven is. Daar gebeurt het. Als je ontvankelijk durft te zijn, te leren zijn. Want het betekent steeds weer opnieuw jezelf open stellen. Gods Geest gaat niet over de vast gebaande wegen van de zeker­heid, en vooral niet van gecontroleerdheid, zij vraagt ons mee te gaan in het niet-weten hoe, maar wel weten wat. De liefde. Daar moet je wat voor loslaten. Daar moet je de zekerheid voor loslaten dat wij de touwtjes in handen hebben, dat wij het wel gaan maken.   Hoe kan je iets ontvangen als je je handen vol hebt. Eerst loslaten. Om te ontvangen. Als een woord zijt Gij gegeven, als een nacht van hoop en vrees, Als een pijn die ons geneest, Als een nieuw begin van leven. orgelspel-improvisatie door Marjo na de overdenking   691 de Geest van God waait als een wind (alle drie coupletten)   ‘Vuur dat nooit meer dooft.’ Het kleed is geïnspireerd op het jaarthema van het Feest van de Geest. Op het kleed is het licht van de zon als symbool van Gods aanwezigheid te zien, zoals beschreven wordt in een lied van Sytze de Vries Uit Uw verborgenheid Voorbij aan onze grenzen Straalt lichte eeuwigheid als daglicht voor de mensen… Liedboek lied 500 vers 1 en 5   Wij willen het leven controleren, dat zal ons niet lukken. We kunnen leren het leven te ontvangen. Dat kan je leren door wat je overkomt in het leven te leren ontvangen. Goed en kwaad. Dat is niet makkelijk, zowel het goede niet als het kwaad. Het kwaad omdat het onverteerbaar is, wij kunnen het leren om het te dragen. En waar het ons te zwaar is, hebben wij elkaar om elkaar te dragen. Het goede te ontvangen is ook niet zo makkelijk als het lijkt. Omdat we het moeilijk vinden om zomaar te ontvangen en te genieten. En toch is dat de bedoeling. Zoals de zon, de warmte, het licht. Daardoorheen gebeurt het. In onze ontvankelijkheid, ontvangen wij het leven. En in het ontvangen van het leven. Ontvangen wij Gods Geest. Hoe, tja, dat is niet aan ons om te bepalen. Het is wat aan je gebeurt.   Uit Uw verborgenheid Voorbij aan onze grenzen Straalt lichte eeuwigheid als daglicht voor de mensen…   Lied 500, 1,2,3   Voorbeden   Collecten   let op: slotlied samen met de kinderen ! Slotlied: Lied 675, Geest van hier Boven (beide coupletten)   Zegen   De Levende zegene en behoede u De Levende doe Haar aangezicht over lichten en zij u genadig De Levende verheffe Zijn aangezicht over u en geven u vrede